Το 1992 με την συμβολή των κατοίκων της κοινότητας και από διάφορες δωρεές, κτίστηκε ο μεγάλος ναός, ο οποίος αφιερώθηκε στον Άγιο Μάμα. Κάπου στη άκρη και ουσιαστικά στα ανατολικά του χωριού Αλαμινός, κτίστηκε η εκκλησία του Αγίου Μάμα, και αρχιτεκτονικά είναι Βασιλικού ρυθμού.

Είναι αρκετά μεγάλη και με άνεση να φιλοξενήσει μέχρι και πεντακόσιους πιστούς.

Εξωτερικά ο ναός είναι ασπρισμένος, και ο περίβολος μεγάλος, άνετος με ένα ψηλό κτιστό καμπαναριό στ’ ανατολικά του μεγάλου ναού, να εφάπτεται με δύο μεγάλες καμπάνες στο εσωτερικό του.

Εκκλησία Αγίου Μάμα

Μπαίνοντας στο ναό, έχεις την άνεση να θαυμάσεις τις όμορφες τοιχογραφίες, οι οποίες χαρακτηρίζονται από τη σχηματοποίησή τους και δίνουν μια ξεχωριστή νότα στο ναό. Βρίσκονται πάνω από το ιερό και απεικονίζουν την Παναγία την πλατυτέρα και λίγο πιο αριστερά συνεχίζει η αγιογραφία, με απεικόνιση τον Αδάμ και την Εύα. Στο δεξιό τοίχο του ναού, θα δούμε τον Θεόδωρο τον Στρατηλάτη και τον Δανιήλ.

Το σημερινό ξύλινο τέμπλο του ναού, δίνει τη παρουσία του επιβλητικά, μαζί με τις φορητές εικόνες των αγίων που το πλαισιώνουν. Πάνω από τις φορητές εικόνες, υπάρχει μια στενότερη ζώνη των μικρογραφιών με δώδεκα μικρότερες εικόνες, το καλούμενο δωδεκάορτο. Η αφιερωμένη εικόνα του Αγίου Μάμα, βρίσκεται τοποθετημένη σε ειδικό προσκυνητάρι στη νότια είσοδο του ναού και απεικονίζει τον άγιο, ευρισκόμενο πάνω σε λιοντάρι κρατώντας ένα αρνί. Είναι πολύ παλιά αγιογραφία.

Ο δεσποτικός θρόνος δεν λείπει από το ναό, καθώς και τα δύο λιτά ξύλινα ψαλτήρια. Ο γυναικωνίτης του ναού, μεγάλος, άνετος, κτιστός, για να χωρέσει με άνεση, εκατό πιστούς. Είναι αμφιθεατρικού τύπου.

Η κοινότητα Αλαμινού, γιορτάζει τον Άγιο Μάμα, στις 2 Σεπτεμβρίου, με λιτάνευση της άγιας εικόνας του και αρκετός κόσμος, τόσο από την κοινότητα όσο και από τη γύρω περιοχή, μαζεύεται για να τιμήσει την ημέρα αυτή, τον άγιο και προστάτη της κοινότητάς του.

Εξωκλήσι Αγίου Μάμα

Εξωκλήσι Αγίου Μάμα

Το εξωκλήσι του Αγίου Μάμα έχει κτιστεί τον 15ον αιώνα. Είναι κτισμένο στους πρόποδες του χωριού και μέχρι το 1992 λειτουργούσε καθημερινά, αφού θεωρείτο ως ο κεντρικός ναός για την κοινότητα της Αλαμινού.

Ήταν μικρός ναός, μόλις που μπορούσε να φιλοξενήσει μέχρι και πενήντα πιστούς. Από απόψεως ρυθμού, είναι Βυζαντινού μετά Τρούλου. Είναι πετρόκτιστο και επενδυμένο εξωτερικά με πέτρα (πουρόπετρα) της περιοχής. Το καμπαναριό του, είναι ψηλό, κτιστό, με μια καμπάνα στο εσωτερικό του και βρίσκεται στο ανατολικό μέρος του ναού, έξω από το ιερό.

Το εσωτερικό του ναού, κοσμείται με μερικές τοιχογραφίες, οι οποίες βρίσκονται πάνω από το ιερό, με την απεικόνιση του παντοκράτορα, προσπαθώντας βέβαια σήμερα, για την ανεύρεση και άλλων τοιχογραφιών από το Τμήμα Αρχαιοτήτων (το οποίο ανέλαβε και την συντήρησή του) αφού καλύφθηκαν στο παρελθόν με ασβεστοπηλό. Γυναικωνίτης δεν υπάρχει, λόγω και του μικρού συμμαζεμένου και περιορισμένου οικοδομήματος.

Το ξύλινο λιτό του τέμπλο, πολύ παλιάς κατασκευής, φαίνεται να πλαισιώνεται από μερικές επίσης παλιές εικόνες των αγίων. Το παρεκκλήσι αυτό προσωρινά δεν λειτουργεί, λόγω εργασιών για την συντήρησή του, αλλά παλαιότερα λειτουργούσε καθημερινά και έκαναν και τις νεκρώσιμες τελετές, αφού τυγχάνει να βρίσκεται και κοντά στο κοιμητήριο του χωριού.

Το εξωκλήσι βρίσκεται υπό την προστασία του τμήματος αρχαιοτήτων και έχει κηρυχθεί σε μνημείο Β. Σε συνεργασία με την Εκκλησιαστική Επιτροπή προωθούνται διάφορα έργα συντήρησής του.

ΒΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΜΑΜΑ

Ο Άγιος Μάμας γεννήθηκε στη Γάγγρα της Παφλαγονίας, επαρχίας της Μικράς Ασίας το 260 μ.Χ. Οι γονείς του, Θεόδοτος και Ρουφίνα ήταν πολύ ευσεβείς χριστιανοί.

Ο τοπικός άρχοντας της Γάγγρας Αλέξανδρος, προσπάθησε να πείσει τους γονείς του Αγίου Μάμα να θυσιάσουν στα είδωλα. Δεν τα κατάφερε να τους πείσει και έτσι τους έστειλε στην Καισαρεία, στον ηγεμόνα Φούστου, για να τους τιμωρήσει.

Η παδιά του Αγίου Μάμα

Όταν έφθασαν στην Καισαρεία, παρουσιάστηκαν μπροστά στο Φούστο. Αφού πληροφορήθηκε τα γεγονότα, διέταξε να τον ρίξουν στη φυλακή μαζί με τη σύζυγο του Ρουφίνα, η οποία ήταν έγκυος. Ο Θεόδοτος πέθανε στη φυλακή, ενώ η Ρουφίνα γέννησε την ίδια μέρα τον Άγιο Μάμα και πέθανε και αυτή.

Στην Καισαρεία ζούσε μια πολύ πλούσια γυναίκα η Αμμία, η οποία με εντολή Αγγέλου, ζήτησε από τον ηγεμόνα να θάψει τα πεθαμένα σώματα και πήρε το βρέφος και το φρόντισε σαν γιο της.

Όταν το παιδί μίλησε, ονόμαζε την Αμμία «μάμα», το οποίο στη ρωμαϊκή γλώσσα σημαίνει μητέρα. Όταν έγινε πέντε χρονών, πήγε στο σχολείο να μορφωθεί και πολύ γρήγορα ξεπέρασε όλους τους συνομήλικους του. Όταν έγινε 15 χρονών η μητέρα του Αμμία πέθανε και τον άφησε κληρονόμο όλης της περιουσίας της.

Ο ηγεμόνας της Καισαρείας Δημόκριτος, κάλεσε τον Μάμα σε απολογία, γιατί όχι μόνο ο ίδιος πίστευε στον Χριστό, αλλά δίδασκε και άλλους. Ο Άγιος αρνήθηκε και τότε ο Δημόκριτος τον έστειλε στον αυτοκράτορα Αυρηλιανό για να τον τιμωρήσει. Ο αυτοκράτορας διατάζει τα βασανιστήρια του Αγίου. Στην αρχή τον χτυπούν με ραβδιά, μετά τον γύμνωσαν και του έκαιαν το σώμα με αναμμένες λαμπάδες. Ό Άγιος στεκόταν ατάραχος και με την σκέπη του θεού δεν αισθανόταν πόνο. Απογοητευμένος ο Αυρηλιανός διέταξε να του δέσουν στον τράχηλό του, σφαίρα από μόλυβδο και να τον ρίξουν στη θάλασσα. Άγγελος κυρίου όμως τον σώζει και τον οδηγά στο όρος της Καισαρείας. Εκεί έχτισε ναό και ζούσε με το τυρί που έφτιαχνε ο ίδιος αφού άρμεγε τα άγρια ζώα.

Μια μέρα που ο Άγιος βρισκόταν στην πόλη, κάποιοι ειδωλολάτρες άρχισαν να τον διαβάλουν στον νέο ηγεμόνα Αλέξανδρο, ο οποίος διέταξε την σύλληψή του. Όταν πήγαν να τον συλλάβουν, τα άγρια ζώα άρχισαν να μαζεύονται όπως συνήθιζαν να κάνουν κάθε μέρα και οι στρατιώτες φοβήθηκαν. Ο Μάμας τότε καβάλα σ’ ένα λιοντάρι, παρουσιάστηκε μπροστά στον ηγεμόνα, ο οποίος διέταξε βασανιστήρια.

Τον κρέμασαν σε ζυγό και έγδαραν τις σάρκες του με σιδερένια νύχια. Ο Μάμας δεν αισθανόταν κανένα πόνο. Μετά τον έριξαν στην φυλακή όπου συνάντησε 40 χριστιανούς, οι οποίοι ελευθερώθηκαν αφού άνοιξαν οι πόρτες από μόνες τους, μετά από προσευχή του Αγίου. Ο ηγεμόνας τότε τον έριξε σε κάμινο που είχε πυρωθεί για πέντε μέρες. Ό Άγιος όμως μετά από τρεις μέρες βγήκε ζωντανός και υμνούσε τον Κύριο. Τότε ο Αλέξανδρος διέταξε να τον ρίξουν στα άγρια θηρία, όμως κανένα από αυτά δεν τον πείραξε.

Τότε ο ηγεμόνας φώναξε έναν από τους στρατιώτες και τον διέταξε να θανατώσει τον Άγιο με μια τρίαινα. Αυτός τρύπησε με την τρίαινα την κοιλιά του Αγίου και του έβγαλε τα εντόσθια. Ο Άγιος τα έπιασε με τα χέρια του και βγήκε έξω από την πόλη, περίπου δυο μίλια. Κάθισε επάνω σε μια πέτρα και δόξασε τον Θεό που τον αξίωσε να μαρτυρήσει για το Όνομά του το άγιο και μετά κοιμήθηκε ειρηνικά στις 2 Σεπτεμβρίου το 260 μ.Χ. Οι χριστιανοί πήραν το σώμα του και το έθαψαν μέσα σε ένα πέτρινο μνημείο.

Μετά από πολλά χρόνια, οι τότε βασιλιάδες από το φθόνο τους, που έβλεπαν να γίνονται άπειρα θαύματα από το άγιο λείψανο του Αγίου, έριξαν τη λάρνακα μαζί με το ιερό του λείψανο στη θάλασσα, για να καταποντιστεί στο βυθό και να εξαφανιστεί. Ο Άγιος, όμως, το οδήγησε μέσα από τα κύματα και το έφερε στο λιμάνι της κωμόπολης Μόρφου, που βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της νήσου Κύπρου.

Ό Άγιος φανερώθηκε σ’ ένα ευσεβή χριστιανό σε όραμα και του είπε που βρίσκεται το σώμα του Αγίου. Αμέσως, ο ευσεβής Χριστιανός σηκώθηκε, πήρε τους ιερείς και πλήθος Χριστιανών και πήγαν και σήκωσαν τη λάρνακα του Αγίου με το λείψανο. Το πήραν μετά και το τοποθέτησαν στον τόπο όπου και σήμερα ακόμη είναι ορατός, κι εκεί ανήγειραν αργότερα ναό με τρούλο περίτεχνο. Την ημέρα της μνήμης του Αγίου, στις 2 Σεπτεμβρίου, από τον τάφο του αναβλύζει ευωδιαστό μύρο, που γιατρεύει τους ασθενείς από κάθε αρρώστια.